* گاه نوشته‌های هیچکس *

آن همه شعری که برایت گفتم-ناگهان گم شد و رفت/حرف مردم شد و رفت...

+ عجب فرسوده دیواری است دنیا

جوانی را سفر کردیم تا مرگ نفهمیدیم به دنبال چه هستیم

تمام عمر بستیم و شکستیم بجز بار پشیمانی نبستیم

عجب آشفته بازاری است دنیا عجب بیهوده تکراری است دنیا

میان آنچه باید باشدو نیست عجب فرسوده دیواریست دنیا

چه رنجی از محبتها کشیدیم برهنه پا به تیغستان دویدیم

نگاه آشنا در این همه چشم ندیدیم ندیدیم ندیدیم

سبکباران ساحلها ندیدند بدوش خستگان باری است دنیا

مرا در اوج حسرتها رها کرد عجب یار وفا داریست دنیا

عجب خواب پریشانی است دنیا عجب بیهوده تکراریست دنیا

عجب آشفته بازاری است دنیا میان آنچه باید باشدو نیست

عجب فرسوده دیواری است دنیا


 

غروبی ابدی

- آرزوها؟
            - خود را می بازند
                                  - در هماهنگی بی رحم هزاران در

- بسته؟
               - آری پیوسته بسته بسته
                                                     - خسته خواهی شد

- من به یک خانه می اندیشم
 
با نفس های پیچک هایی، رخوتناک
 
با چراغانش روشن ، همچون نی نی چشم
 
با شبانش متفکر ، تنبل ، بی تشویش
 
و به نوزادی با لبخندی نامحدود
 
مثل یک دایره ی پی در پی بر آب
 
و تنی پر خون، چون خوشه ای از انگور
- برویم
           - سخنی باید گفت
                                     - جام یا بستر، یا تنهایی ، یا خواب؟

                                فروغ فرخزاد
نویسنده : هیچکس ; ساعت ٢:٠۸ ‎ق.ظ ; جمعه ٢٦ امرداد ۱۳۸٦
تگ ها:
comment نظرات () لینک