* گاه نوشته‌های هیچکس *

آن همه شعری که برایت گفتم-ناگهان گم شد و رفت/حرف مردم شد و رفت...

+ برای گفتن من شعر هم به گل مانده...

.

پس:

.

         آتش

.

                شعله برکش

.

                                  شعله دم فرومکش

.

                                                          یر طاق شب شب سیاه

.

شعله برکش تا ستارگان وماه

.

                                   تا به آنزمان که ارابه ران خورشید

.

بر فراز قله دماوند

.

                  بر فلک بتازد و به ظلمت

.


در زمانه ای که جنونش سراپا فرا گرفته

           شیدایی راه به جایی نیست

   

  شرمآور به مزاقتان خوش آمده است

                تلخ به کامتان مزه کرده است !

زیستن آنهم در سرزمین مردگان و پلاسیدگان

                     هرگزم مباد !

و شرمم باد چنین زیستنی ...

       و شرمتان باد  !!!

نویسنده : هیچکس ; ساعت ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ ; جمعه ۸ تیر ۱۳۸٦
تگ ها:
comment نظرات () لینک