* گاه نوشته‌های هیچکس *

آن همه شعری که برایت گفتم-ناگهان گم شد و رفت/حرف مردم شد و رفت...

+ این صدای آشنا از آن کیست ؟

 

بنگر !

بنگر که چگونه دست تکان می دهم ..

گویی که مرا برای وداع آفریده اند !


گر این نغمه، این دانه اشک،

درین خاک روئید و بالید و بشکفت،

پس از مرگ بلبل، ببینید

چه خوب بوی گل در قفس می زند موج

 

 

 

 


 

 

 شب، تار

شب، بیدار

شب، سرشار است.

زیباتر شبی برای مردن.

آسمان را بگو از الماس ستارگانش خنجری به من دهد.

***

شب، سراسر شب، یک سر

ازحماسه دریای بهانه جو

بیخواب مانده است.

دریای خالی

دریای بی نوا ...

***

جنگل سالخورده به سنگینی نفسی کشید و جنبشی کرد

و مرغی که از کرانه ماسه پوشیده پر کشیده بود

غریو کشان به تالاب تیره گون در نشست.

تالاب تاریک

سبک از خواب بر آمد

و با لالای بی سکون دریای بیهوده

باز

به خوابی بی رؤیا فرو شد...

***

جنگل با ناله و حماسه بیگانه است

و زخم تر را

با لعاب سبز خزه

فرو می پوشد.

 

حماسه دریا

از وحشت سکون و سکوت است.

***

شب تار است

شب بیمار ست

از غریو دریای وحشت زده بیدار است

شب از سایه ها و غریو دریا سر شار است،

زیبا تر شبی برای دوست داشتن.

با چشمان تو

مرا

به الماس ستاره ها نیازی نبود

با آسمان

بگو

 


 

 

 

 

تکلیف تمام ترانه های من از همان اول معلوم بود

سلام یعنی خداحافظ

جای خالی بعد از منِ براین خدا حافظ ،

سلام آبی امن و آسوده، ستاره ی از شب گریخته ی هم روز من

 

 

عزیز هنوز من، خدا حافظ

!

 

 

هی بیقرار

نگران کدام اشتباه کوچک , بی هوا تو از نگاه چپ چپِ شب می تر سی ؟

ما پیش از پسین هر انتظاری حتما کبوتران رفته از اینجا را به رویای خوشترین خبر

فرا خواهی خواند

 

 

شب سینه ریز درشتش را گرو خواهد گذاشت تا دیگر هیچ اشاره یا علامتی از بن

بست آسمان نماند

 


 

 

 

 

خروش و خشم توفان است و، دریا،

به هم می کوبد امواج رها را .

دلی از سنگ می خواهد، نشستن،

تماشای هلاک موج ها را

 

 


 

 

خدای را

مسجد من کجاست

ای ناخدای من؟

در کدامین جزیره آن آبگی ایمن است

که راهش

از هفت دریای بی زنهار

می گذرد؟

***

و کلام تو در جان من نشست

و من آ ن را

حرف

به حرف

باز گفتم.

کلماتی که عطر دهان تو را داشت.

و در آن دوزخ

- که آب گندیده

دود کنان

بر تابه های تفته ی سنگ

می سوخت ـ

رطوبت دهانت را

از هر یکان ِ حرف

چشیدم

 

 

.

***

مسجد من کجاست؟

       با دستهای عاشقت

      آن جا

      مرا

مزاری بنا کن

 

 

!

 


 

 

 

 

 تمام نا تمام من بی تو تمام میشود

                        شاعر بی نام ونشان صاحب نام میشود

 


 

لوح گور

نه در رفتن حرکت بود

نه درماندن سکونی.

شاخه ها را از ریشه جدایی نبود

و باد سخن چین

با برگ ها رازی چنان نگفت

که بشاید.

دوشیزه عشق من

مادری بیگانه است

و ستاره پر شتاب

در گذرگاهی مایوس

بر مداری جاودانه می گردد

 

 


 

 

 

نشسته ماه بر گردونه عاج .

به گردون می رود فریاد امواج .

چراغی داشتم، کردند خاموش،

خروشی داشتم، کردند تاراج

 

 


 

 

 

 

 

تو از کدوم دیاری

 

 

 

      که رنگ حادثه داری

           نه دشمنی نه یاری

                نه خفته نه بیداری

                                  خزان خاطره داری

                                  هوای ابر بهاری

                                 هزار بغض در سینه

                                 داری و نمی باری

  تو از کدوم زمانی

  که جان پاک جهانی

  نه حاضری نه غایب

  نه سخت و نه آسانی

        همیشه آینه داری

            اگر چه غرق غباری

                همیشه در نظر اما تو پنهانی

                                  تو را چگونه بخوانم

                                  تو را چگونه بدانم

                                  چگونه دوست بدارم تو را

نمی دانم

        نه تشنه ای نه سیراب

        نه چشمه ای نه گرداب

        نه بی صدا نه با صدا

        نه بنده ای نه خدا

نه همترانه مائی

نه از ترانه جدائی

همیشه همسفرم باش

همیشه تنهائی

                    تو را چگونه بخوانم؟

                                 تو را چگونه بخوانم؟

نمی دانم !

 

 


 

 

 

دشتها آلوده است

در لجنزار گل لاله نخواهد روئید

در هوای عفن آواز به چه کارت آید ؟

فکر نان باید کرد

و هوائی که در آن

نفسی تازه کنیم

هیچکس فکر نکرد

که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

که چرا سیمان نیست

و کسی فکر نکرد

که چرا ایمان نیست

و زمانی شده است

که به غیر از انسان

هیچ چیز ارزان نیست

 


 

 

 

چیست ؟

 

 

 

 این صدای آشنا از آن کیست ؟

این صدای گریه ی پنهان کیست ؟

لحظه ای تنهایی و غربت نرفت

امشب این درد گران مهمان کیست ؟

نور شمعی خفته بر دیوار ما

گردش پروانه ها درمان کیست ؟

گریه ها همصحبت شبهای من

این ترنم از لب خندان کیست ؟

گرمی دستم همیشه با من است

من ندانستم که از دستان کیست

قطره اشکی نشان عشق پاک

پاکی این قطره از چشمان کیست ؟

این صدای آشنا از آن کیست ؟

این صدای گریه ی پنهان کیست ؟

لحظه ای تنهایی و غربت نرفت

امشب این درد گران مهمان کیست ؟

 

 

....

 


 ...

 

 

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند

نویسنده : هیچکس ; ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱۱ تیر ۱۳۸٥
تگ ها: اشک و وداع و عاشقانه و شعر
comment نظرات () لینک