* گاه نوشته‌های هیچکس *

آن همه شعری که برایت گفتم-ناگهان گم شد و رفت/حرف مردم شد و رفت...

+ زِ بودنم چه اَفزود؟ نبودنم چه کاهد؟ دلم گرفته، ای دوست!

دلم گرفته، ای دوست!

هوایِ گریه با من؛

 

گر از قفس گریزم،

کجا رَوَم، کجا، من؟

 

کجا رَوَم؟

که راهی به گلشنی ندانم،

که دیده بَرگشودم به کنجِ تنگنا، من.


نه بَسته ام به کس دل، نه بسته کس به من نیز:

چو تخته پاره بَر موج، رَها، رَها، رَها، من.


زِِ من هَر آن که او دور، چو دل به سینه نزدیک؛

به من هَر آن که نزدیک، ازو جدا، جدا، من!


نه چشمِ دل به سوئی، نه باده در سبوئی

که تر کنم گلوئی به یادِ آشنا، من.

 

زِ بودنم چه اَفزود؟ نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من؟

 

ستاره ها نهفتم در آسمانِ اَبری ...

دلم گرفته، ای دوست! هوای گریه با من ... 

نویسنده : هیچکس ; ساعت ٢:۱٤ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸۸
تگ ها: ای دوست و گریه و رها و سینه
comment نظرات () لینک